Wildbeheereenheden moeten opgelegde afschotquota voor herten strikt halen
Een Waalse wildbeheereenheid ontloopt haar strafrechtelijke veroordeling niet na een tekort van 9 procent op het opgelegde afschotplan voor edelherten. Het Hof van Cassatie benadrukt dat het civiele concept van een middelenverbintenis niet geldt in het strafrecht.
Foto: Nick Fewings (opent in nieuw tabblad) op Unsplash (opent in nieuw tabblad)
Korte samenvatting
Het Hof van Cassatie heeft het beroep verworpen van een wildbeheereenheid die strafrechtelijk werd veroordeeld voor het niet naleven van een afschotplan voor herten. De jachtvereniging bleef 9 procent onder de opgelegde minimumquota voor zowel geweid als niet-geweid wild. Het Hof oordeelt dat het civielrechtelijke onderscheid tussen middelen- en resultaatsverbintenissen niet van toepassing is in het strafrecht: het niet behalen van de quota vormt op zich een overtreding van de Jachtwet. Daarnaast bevestigt het Hof dat benadeelde milieuverenigingen een billijke morele vergoeding van 5.000 euro mogen ontvangen wegens de aantasting van hun statutaire doel.
Bron: Cass. 21 oktober 2026, nr. P.25.0691.F. (opent in nieuw tabblad)
Mogen jagers volstaan met een redelijke inspanning om wildpopulaties binnen de perken te houden, of zijn opgelegde afschotquota juridisch bindende resultaatsverplichtingen? Het Hof van Cassatie oordeelt dat het niet halen van de wettelijke minima in een afschotplan wel degelijk een strafbaar jachtmisdrijf vormt, nadat een Ardense jachtvereniging 9 procent onder haar doelstelling voor edelherten bleef.
De zaak draait rond een wildbeheereenheid in de regio Spa-Stavelot-Stoumont. De Waalse natuur- en bosdienst legde de vereniging in juni 2021 een bindend afschotplan op om overpopulatie en woudschade te beperken, maar op 1 juli 2022 bleek het contingent voor zowel geweid als kaal wild met 9 procent gemist. Het hof van beroep Luik veroordeelde de vzw wegens inbreuken op de Jachtwet en kende 5.000 euro schadevergoeding toe aan twee milieuverenigingen.
Voor het Hof van Cassatie voerde de jachtvereniging aan dat een afschotplan hoogstens een middelenverbintenis inhoudt en geen resultaatsverbintenis. Het Hof verwerpt die stelling resoluut. Het civiele onderscheid tussen middelen- en resultaatsverbintenissen dient enkel om contractuele aansprakelijkheid en bewijslast te bepalen, en speelt geen rol bij de kwalificatie van een strafbaar feit.
Schadevergoeding voor natuurverenigingen
De vereniging betwistte daarnaast de wettigheid van het afschotplan, omdat een wijzigingsbesluit uit 2004 eerder onwettig was bevonden door de Raad van State. Het Hof verduidelijkte dat het basisbesluit uit 1993 overeind bleef en dat de bevoegdheidsoverdracht binnen de administratie gewaarborgd werd door het beginsel van de continuïteit van de openbare dienst.
Tot slot bevestigt het arrest dat rechters aan milieuorganisaties naar billijkheid een morele schadevergoeding mogen toekennen. Die vergoeding staat los van het zuiver ecologische nadeel en vergoedt de aantasting van de statutaire belangen van de verenigingen wanneer overpopulatie leidt tot aantoonbare bosschade.
Voor wildbeheereenheden en jachthouders bevestigt de uitspraak dat minimale afschotquota dwingende strafrechtelijke normen zijn die men niet kan afdoen als loutere streefcijfers. Milieuverenigingen zien tegelijk bevestigd dat zij bij dergelijke overtredingen op billijke wijze een substantiële morele schadevergoeding kunnen vorderen ter verdediging van hun statutaire doel.
Dit artikel is gegenereerd met behulp van kunstmatige intelligentie, op basis van het originele brondocument: Cass. 21 oktober 2026, nr. P.25.0691.F. (opent in nieuw tabblad) Lees meer over hoe we bij Ex Ante werken met kunstmatige intelligentie.