Weigering internationale bescherming: geen toetsing aan gezinsleven vereist
Een Iraaks koppel dat een achtste asielaanvraag indiende, vangt bot bij de Raad van State. De asielrechter hoeft bij de weigering van bescherming geen aparte toets te doen aan het gezinsleven.
Foto: Gianluca Cinnante (opent in nieuw tabblad) op Unsplash (opent in nieuw tabblad)
Korte samenvatting
Bij de beoordeling van een verzoek om internationale bescherming hoeven de asielinstanties geen zelfstandige belangenafweging te maken over het recht op gezinsleven. Dat bevestigt de Raad van State in een administratief cassatieberoep van een Iraaks gezin. De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen toetst uitsluitend aan de wettelijke beschermingscriteria. Een weigering van bescherming is geen verblijfsbeslissing, waardoor de asielrechter niet hoeft na te gaan of een eventuele huwelijksregistratie in het herkomstland het gezinsleven disproportioneel schaadt.
Bron: RvS 9 oktober 2026, nr. 267.965. (opent in nieuw tabblad)
De beoordeling van een asielaanvraag vergt geen afzonderlijke proportionaliteitstoets onder het recht op gezinsleven. Dat oordeelt de Raad van State in een arrest over een achtste verzoek om internationale bescherming van een Iraaks koppel met minderjarige kinderen. De ouders voerden tevergeefs aan dat een weigering hun gezinsleven schaadt omdat de vader naar Irak zou moeten reizen om hun huwelijk te wettigen.
Het koppel betoogde dat hun kinderen in Irak het risico liepen verstoten of gediscrimineerd te worden als buitenechtelijke kinderen. Volgens e-mailverkeer met de Iraakse ambassade kon de nationaliteit van de kinderen echter geregeld worden zodra de ouders hun religieuze huwelijk officieel lieten registreren in Irak.
Het Commissariaat-generaal voor de Vluchtelingen en de Staatlozen (CGVS) weigerde bescherming en de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen (RvV) bevestigde die beslissing. Volgens de RvV toonden de ouders niet aan dat het verkrijgen van de nationaliteit onmogelijk was, noch dat de kinderen een reëel risico op vervolging of ernstige schade liepen.
Geen verblijfsbeslissing
In cassatie bij de Raad van State beriepen de ouders zich onder meer op artikel 8 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM). Zij stelden dat de noodzaak om naar Irak te reizen voor de huwelijksformaliteiten hun gezinseenheid verbreekt en dat de asielinstanties dat niet mogen afdwingen.
De Raad van State verwerpt die redenering. De bevoegdheid van de asielrechter blijft strikt beperkt tot het toetsen aan de wettelijke voorwaarden voor de vluchtelingenstatus of subsidiaire bescherming.
De weigering van een beschermingsstatus is volgens de Raad geen bevel om het grondgebied te verlaten of een beslissing over het verblijfsrecht. Daarom hoeft de asielrechter binnen de asielprocedure geen zelfstandige afweging te maken over inmenging in het gezinsleven.
Het arrest bevestigt de strikte scheiding tussen de asielbeoordeling en de bescherming van het gezinsleven. Argumenten over praktische belemmeringen of gezinsontwrichting bij een terugkeer horen thuis in een reguliere verblijfsprocedure bij de Dienst Vreemdelingenzaken, en kunnen niet dienen om een beschermingsstatuut af te dwingen.
Dit artikel is gegenereerd met behulp van kunstmatige intelligentie, op basis van het originele brondocument: RvS 9 oktober 2026, nr. 267.965. (opent in nieuw tabblad) Lees meer over hoe we bij Ex Ante werken met kunstmatige intelligentie.