Fiscaal rechtInvorderingVennootschapsrechtBestuurdersaansprakelijkheid

Vennootschapsbestuurders hoofdelijk aansprakelijk voor onbetaalde bedrijfsvoorheffing

Een metaalbedrijf liet tien kwartalen op rij na om bedrijfsvoorheffing door te storten, goed voor een schuld van 26.933,09 euro. De ondernemingsrechtbank Antwerpen veroordeelt de bestuurder en diens vaste vertegenwoordiger om die som uit eigen zak te betalen.

Welder working on a piece of metal in a factory

Foto: Cemrecan Yurtman (opent in nieuw tabblad) op Unsplash (opent in nieuw tabblad)

Korte samenvatting

De ondernemingsrechtbank Antwerpen heeft een bestuursvennootschap en haar vaste vertegenwoordiger hoofdelijk aansprakelijk gesteld voor 26.933,09 euro aan achterstallige bedrijfsvoorheffing van een failliet metaalbedrijf. Omdat de voorheffing gedurende tien opeenvolgende kwartalen niet werd doorgestort, geldt een wettelijk vermoeden van bestuursfout onder het Wetboek van de minnelijke en gedwongen invordering van fiscale en niet-fiscale schuldvorderingen. De rechtbank verwierp het verweer dat financiële moeilijkheden tot de wanbetaling hadden geleid, omdat er geen enkele herstelmaatregel werd genomen en de fiscus jarenlang als informeel kredietverschaffer werd gebruikt.

Bron: Orb. Antwerpen 1 oktober 2026, nr. A / 25 / 04540. (opent in nieuw tabblad)

Wanneer een vennootschap herhaaldelijk nalaat om haar bedrijfsvoorheffing aan de fiscus door te storten, kunnen de bestuurders daarvoor persoonlijk aansprakelijk worden gesteld. De ondernemingsrechtbank Antwerpen paste die regeling recent toe op een failliet metaalbedrijf dat gedurende tweeënhalf jaar geen euro aan bedrijfsvoorheffing afdroeg.

Het metaalbewerkingsbedrijf werd in september 2025 failliet verklaard op dagvaarding. Bij het faillissement bleek een aanzienlijke schuld open te staan, waaronder 26.933,09 euro aan onbetaalde bedrijfsvoorheffing over tien kwartalen, van eind 2022 tot begin 2025. Daarnaast had de Rijksdienst voor Sociale Zekerheid (RSZ) meer dan 205.000 euro aan openstaande bijdragen aangemeld.

De Belgische Staat stelde vervolgens een aansprakelijkheidsvordering in tegen de bestuursvennootschap en haar vaste vertegenwoordiger. Op grond van artikel 51 van het Wetboek van de minnelijke en gedwongen invordering van fiscale en niet-fiscale schuldvorderingen (WMGI) leidt het niet-betalen van minstens twee vervallen kwartaalschulden binnen een jaar immers tot een wettelijk vermoeden van bestuursfout.

Geen acute crisis

De verweerders probeerden dat foutvermoeden te ontkrachten door te wijzen op zware financiële moeilijkheden bij een verbonden onderaannemer. Volgens het WMGI geldt het vermoeden van fout niet als de niet-betaling rechtstreeks voortvloeit uit plotse moeilijkheden die tot het faillissement hebben geleid.

De rechtbank aanvaardde dat argument niet. De uitzondering vereist volgens de rechter acute en onvoorzienbare moeilijkheden die onmiddellijk tot de faling leiden, terwijl de achterstallen hier al tweeënhalf jaar aansleepten. Bovendien kon de verdediging geen enkele herstelmaatregel aantonen om het tij te keren.

Volgens de rechtbank was er sprake van een doelbewuste strategie om de vennootschap krediet te verschaffen door fiscale schulden op te potten. Op basis van artikel 2:55 van het Wetboek van vennootschappen en verenigingen (WVV) is ook de vaste vertegenwoordiger van de bestuursvennootschap hoofdelijk aansprakelijk.

Het vonnis bevestigt dat vennootschapsbestuurders het wettelijke foutvermoeden bij fiscale schulden niet zomaar kunnen afwentelen op algemene marktomstandigheden of problemen bij partners. Wie structurele betalingsproblemen niet tijdig aanpakt via overleg met de fiscus of een formele herstructurering, riskeert de rekening na faillissement integraal persoonlijk gepresenteerd te krijgen.

Dit artikel is gegenereerd met behulp van kunstmatige intelligentie, op basis van het originele brondocument: Orb. Antwerpen 1 oktober 2026, nr. A / 25 / 04540. (opent in nieuw tabblad) Lees meer over hoe we bij Ex Ante werken met kunstmatige intelligentie.