Vage facturen bewijzen nog geen fiscale fraude, oordeelt Franstalige rechtbank Brussel

De fiscus eiste miljoenen euro's van een bouwbedrijf wegens niet-bewezen onderaanneming. Omdat slordige administratie geen bedrieglijk opzet bewijst, sneuvelen de oudste aanslagen.

Two construction workers review plans on a tablet

Foto: alan boyce (opent in nieuw tabblad) op Unsplash (opent in nieuw tabblad)

Korte samenvatting

De Franstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel heeft geoordeeld dat het onvermogen om de werkelijkheid van onderaannemingsfacturen aan te tonen niet automatisch gelijkstaat aan fiscale fraude. Hoewel de kosten terecht werden verworpen wegens onvoldoende bewijs onder artikel 49 WIB 92, slaagde de belastingadministratie er niet in een bedrieglijk opzet aan te tonen. Daardoor kon de fiscus de verlengde aanslagtermijn van zeven jaar niet inroepen, waardoor de aanslagen in de vennootschapsbelasting voor vier aanslagjaren volledig worden vernietigd. Voor latere jaren werd de opgelegde belastingverhoging verlaagd van 200 naar 10 procent.

Bron: Rb. Brussel (Fr.) 30 september 2026, nr. 20/4033/A. (opent in nieuw tabblad)

Wanneer een onderneming de echtheid van onderaannemingsfacturen niet kan aantonen, mag de fiscus die kosten verwerpen. Maar die administratieve tekortkoming bewijst volgens de Franstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel nog geen opzettelijke fraude, waardoor de fiscus niet zomaar kan terugvallen op de verlengde aanslagtermijn van zeven jaar.

Na een controle verwierp de Bijzondere Belastinginspectie (BBI) de aftrek van onderaannemingsfacturen bij een bouwonderneming voor de aanslagjaren 2013 tot en met 2018. Volgens de administratie ontbrak het bewijs dat de gefactureerde werken werkelijk waren uitgevoerd.

De fiscus paste de verlengde aanslagtermijn van zeven jaar toe wegens een bedrieglijk opzet en legde een belastingverhoging van 200 procent op. De totale vordering liep op tot bijna vier miljoen euro aan vennootschapsbelasting.

De rechtbank herinnert eraan dat de belastingplichtige volgens artikel 49 van het Wetboek van de inkomstenbelastingen 1992 (WIB 92) de echtheid van beroepskosten moet aantonen. Generieke facturen zonder vermelding van werkuren, personeelsleden of werfadressen volstaan daarvoor niet. Voor zeven van de negen onderaannemers slaagde de onderneming niet in dat bewijs.

Geen automatisch bedrieglijk opzet

Toch oordeelt de rechtbank dat het gebrek aan bewijs niet automatisch betekent dat de facturen vals zijn. Een nalatige administratie of onnauwkeurige facturatie volstaat niet om een bedrieglijk opzet aan te tonen.

Bovendien toonde de omzet van het bouwbedrijf aan dat de werken onmogelijk zonder externe arbeidskrachten konden zijn uitgevoerd. Uit bankonderzoek bij twee onderaannemers bleek bovendien dat er wel degelijk lonen waren uitbetaald aan arbeiders op de werven.

Omdat de fiscus het bedrieglijk opzet niet concreet bewees, was de verlengde aanslagtermijn onterecht toegepast. De aanslagen voor de jaren 2013 tot en met 2016 worden daarom volledig vernietigd.

Voor de recentere aanslagjaren 2017 en 2018 bleef de gewone termijn van toepassing en werd de kostenaftrek terecht geweigerd. Wel herleidde de rechtbank de belastingverhoging van 200 procent naar 10 procent, opnieuw omdat er geen bewijs van fraude voorlag.

De uitspraak bevestigt dat de fiscus het bedrieglijk opzet afzonderlijk en overtuigend moet aantonen om de verlengde aanslagtermijn of zware belastingverhogingen toe te passen. Een gebrek aan bewijsstukken voor werkelijke prestaties leidt tot de verwerping van de beroepskosten, maar rechtvaardigt op zichzelf geen vermoeden van fiscale fraude.

Dit artikel is gegenereerd met behulp van kunstmatige intelligentie, op basis van het originele brondocument: Rb. Brussel (Fr.) 30 september 2026, nr. 20/4033/A. (opent in nieuw tabblad) Lees meer over hoe we bij Ex Ante werken met kunstmatige intelligentie.