Fiscaal rechtInvorderingVennootschapsrechtBestuurdersaansprakelijkheid

Fiscus verliest nalatigheidsrente na jaren stilzitten, oordeelt ondernemingsrechtbank Brussel

De FOD Financiën kan een bestuurder hoofdelijk aanspreken voor fiscale schulden, maar mag de nalatigheidsrente niet jarenlang laten oplopen zonder actie te ondernemen. De Nederlandstalige ondernemingsrechtbank Brussel beschouwt dat stilzitten als rechtsmisbruik.

a person sitting at a desk with a calculator and a notebook

Foto: Jakub Żerdzicki (opent in nieuw tabblad) op Unsplash (opent in nieuw tabblad)

Korte samenvatting

De Federale Overheidsdienst Financiën kan een bestuurder van een vereffende vennootschap persoonlijk aanspreken voor achterstallige bedrijfsvoorheffing en vennootschapsbelasting, maar mag niet jarenlang wachten om rente te laten oplopen. De Nederlandstalige ondernemingsrechtbank Brussel oordeelt dat het stilzitten van de fiscus zonder ingebrekestelling rechtsmisbruik uitmaakt wat de nalatigheidsrente betreft. De rechtbank kende 23.460,66 euro aan bedrijfsvoorheffing en 5.727,42 euro aan schadevergoeding toe, maar schrapte de opgelopen rente van vóór de dagvaarding en verklaarde een deel van de fiscale schuld verjaard.

Bron: Orb. Brussel (Nl.) 16 oktober 2026, nr. O/2025/00561. (opent in nieuw tabblad)

Wanneer een vennootschap failliet gaat of deficitair wordt vereffend, probeert de fiscus openstaande belastingschulden geregeld rechtstreeks bij de bestuurder te recupereren. In een recent vonnis fluit de Nederlandstalige ondernemingsrechtbank Brussel de belastingdienst echter deels terug: de fiscus mag niet jarenlang stilzitten terwijl de nalatigheidsinteresten oplopen.

De zaak draait rond een vennootschap die in februari 2021 gerechtelijk werd ontbonden en waarvan de vereffening deficitair afsloot. De FOD Financiën bleef achter met een openstaande schuld van 68.738,25 euro aan onder meer bedrijfsvoorheffing, vennootschapsbelasting, btw en penale boetes. De fiscus dagvaardde de voormalige bestuurder om die bedragen persoonlijk te betalen, deels via de hoofdelijke aansprakelijkheid uit artikel 51 van het Wetboek van de minnelijke en gedwongen invordering van fiscale en niet-fiscale schuldvorderingen (WMGI) en deels als schadevergoeding wegens bestuursfouten.

De bestuurder wierp op dat de vordering onontvankelijk was omdat de fiscus pas 4,5 jaar na de wettelijke voorafgaande kennisgeving overging tot dagvaarding. De rechtbank verwerpt die stelling. Artikel 51, §5 WMGI legt wel een wachttermijn van minstens een maand op na de kennisgeving, maar stelt geen uiterste termijn waarbinnen de fiscus de bestuurder moet dagvaarden. Wel stelt de rechtbank vast dat het kwartaal vier van 2019 al meer dan vijf jaar vóór de dagvaarding was ingekohierd, waardoor een bedrag van 1.503,96 euro onherroepelijk verjaard is.

Jaren stilzitten is rechtsmisbruik

Hoewel de hoofdelijke vordering voor de bedrijfsvoorheffing overeind blijft voor 23.460,66 euro, haalt de fiscus bakzeil wat de nalatigheidsinteresten betreft. De administratie had 4.328,58 euro aan opgelopen interesten geëist. De rechtbank oordeelt dat het rechtsmisbruik uitmaakt om jarenlang stil te zitten, geen ingebrekestelling te sturen en ondertussen de wettelijke rente te laten oplopen. De fiscus verliest daarom alle interesten van vóór de dagvaarding.

Wat de overige schulden betreft, eiste de fiscus schadevergoeding op grond van de buitencontractuele bestuurdersaansprakelijkheid. De rechtbank benadrukt dat de administratie niet kan volstaan met een algemene opsomming van bestuursfouten om vervolgens alle openstaande schulden daaraan toe te schrijven. De fiscus moet per schuldpost het concrete oorzakelijke verband met een specifieke bestuursfout aantonen.

Doelbewust niet aangegeven

Voor de vennootschapsbelasting van de aanslagjaren 2018 en 2019 acht de rechtbank de aansprakelijkheid wel bewezen. De bestuurder had nagelaten belastingaangiften in te dienen en gaf zelf toe dat hij andere schuldeisers voorrang gaf omdat de belastingdienst trager reageert. De rechtbank veroordeelt hem voor die aanslagjaren en voor de verhogingen op de bedrijfsvoorheffing tot een schadevergoeding van 5.727,42 euro.

De vorderingen voor achterstallige btw, strafrechtelijke geldboetes van de politierechtbank en bijdragen aan Fedris wijst de rechtbank af. Voor de btw ontbrak een voorafgaande kennisgeving en penale geldboetes zijn strikt persoonlijk, waardoor ze niet via een omweg als schadevergoeding op een bestuurder kunnen worden verhaald.

Dit vonnis herinnert bestuurders eraan dat het stelselmatig negeren van fiscale aangiften en het achterstellen van de fiscus als een zware bestuursfout geldt die leidt tot persoonlijke aansprakelijkheid. Tegelijk waarschuwt de uitspraak de belastingadministratie: wie jarenlang talmt met invorderen na een kennisgeving, botst op de vijfjarige verjaringstermijn en verbeurt wegens rechtsmisbruik het recht op tussentijdse nalatigheidsinteresten.

Dit artikel is gegenereerd met behulp van kunstmatige intelligentie, op basis van het originele brondocument: Orb. Brussel (Nl.) 16 oktober 2026, nr. O/2025/00561. (opent in nieuw tabblad) Lees meer over hoe we bij Ex Ante werken met kunstmatige intelligentie.