VreemdelingenrechtDublin-overdrachtenAdministratief rechtBehoorlijk bestuur & motivering

Dublin-overdracht naar Bulgarije: overdrachtsbesluit vernietigd wegens negeren traumaklachten

De Dienst Vreemdelingenzaken mag een getraumatiseerd slachtoffer van verkrachting niet zomaar overdragen aan Bulgarije. De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen vernietigt het besluit omdat de overheid de ernstige medische noden en de tekortschietende Bulgaarse zorg negeerde.

a large building with columns and a door

Foto: Stefan Spassov (opent in nieuw tabblad) op Unsplash (opent in nieuw tabblad)

Korte samenvatting

De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen vernietigt een overdrachtsbesluit van de Dienst Vreemdelingenzaken naar Bulgarije. De zaak betreft een Eritrese asielzoekster die tijdens haar vluchtroute het slachtoffer werd van verkrachting en kampte met ernstige gynaecologische en psychische trauma's. Hoewel zij al voor de beslissing een medisch voorschrift van een Brusselse spoeddienst had voorgelegd, stelde de overheid louter dat er geen attesten waren die een overdracht beletten. De Raad oordeelt dat de administratie haar zorgvuldigheids- en motiveringsplicht schond door geen concrete analyse te maken en voorbij te gaan aan rapporten die aantonen dat gespecialiseerde traumazorg in Bulgarije feitelijk ontbreekt.

Bron: RvV 30 september 2026, nr. 353.820. (opent in nieuw tabblad)

Mag de overheid een asielzoekster met ernstige medische trauma's zonder grondig vooronderzoek overdragen aan een andere lidstaat? De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen oordeelt van niet en vernietigt een overdrachtsbesluit naar Bulgarije wegens schending van de motiverings- en zorgvuldigheidsplicht. De asieladministratie ging te lichtzinnig voorbij aan de nood aan gespecialiseerde zorg na verkrachting.

De zaak draait om een Eritrese vrouw die eind augustus 2026 in Belgiƫ internationale bescherming aanvroeg. Twee dagen na haar aankomst meldde zij zich bij de spoeddienst van het universitair ziekenhuis Saint-Luc (UCL) te Brussel wegens ernstige gynaecologische klachten na een verkrachting tijdens haar migratieroute. Tijdens haar gehoor bij de Dienst Vreemdelingenzaken (DVZ) verklaarde zij zwaar getraumatiseerd te zijn en bezorgde zij een voorschrift van de spoeddienst.

Omdat biometrische gegevens een eerdere asielaanvraag in Bulgarije aantoonden, vaardigde de gemachtigde op 15 september 2026 een overdrachtsbesluit uit op grond van Verordening (EU) 2024/1351. De DVZ oordeelde dat er geen medische attesten voorlagen die een overdracht verhinderden en dat medische gegevens desgewenst via een gemeenschappelijke gezondheidsverklaring met de Bulgaarse autoriteiten konden worden gedeeld.

Gebrekkige zorg in Bulgarije

De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen (RvV) fluit de overheid echter terug en oordeelt dat het besluit de formele motiveringsplicht en het zorgvuldigheidsbeginsel schendt. De DVZ was immers al voor de beslissing op de hoogte van de traumatische ervaringen en het ziekenhuisbezoek van de vrouw, maar liet na om het voorgelegde medische stuk concreet te analyseren en de gevolgen van een overdracht zorgvuldig te onderzoeken.

Bovendien wijst de RvV op het recente AIDA-rapport van 8 mei 2026, waaruit blijkt dat in Bulgarije gespecialiseerde zorg voor folter- en traumasporen in de praktijk ontbreekt. Slechts een fractie van de kwetsbare asielzoekers krijgt er een ondersteuningsplan, en specifieke procedures voor slachtoffers van seksueel geweld worden feitelijk niet toegepast.

Volgens de Raad volstaat het niet om louter te verwijzen naar de mogelijkheid om later een gezondheidsverklaring uit te wisselen, te meer omdat nergens bleek dat die verklaring al was opgesteld. De administratie maakte zich schuldig aan een selectieve lezing van de landeninformatie en veronachtzaamde de cumulatieve kwetsbaarheid van de vrouw.

Deze uitspraak onderstreept dat de Dienst Vreemdelingenzaken een Dublin-overdracht niet mag baseren op algemene aannames wanneer een asielzoeker concrete medische en psychologische kwetsbaarheden aantoont. De overheid moet vooraf grondig nagaan of de vereiste gespecialiseerde hulpverlening in de ontvangende lidstaat daadwerkelijk toegankelijk is, zeker bij slachtoffers van ernstig fysiek en seksueel geweld.

Dit artikel is gegenereerd met behulp van kunstmatige intelligentie, op basis van het originele brondocument: RvV 30 september 2026, nr. 353.820. (opent in nieuw tabblad) Lees meer over hoe we bij Ex Ante werken met kunstmatige intelligentie.