Cashstortingen zijn niet automatisch bedrijfsleidersbezoldiging, oordeelt rechtbank van eerste aanleg Antwerpen
De fiscus mocht ruim 102.000 euro aan contante stortingen op de privérekening van een baruitbater niet zomaar aanmerken als bedrijfsleidersbezoldiging. De rechtbank van eerste aanleg Antwerpen vernietigt de aanslagen wegens een foutieve kwalificatie.
Foto: Eric Prouzet (opent in nieuw tabblad) op Unsplash (opent in nieuw tabblad)
Korte samenvatting
De rechtbank van eerste aanleg Antwerpen vernietigt de supplementaire aanslagen in de personenbelasting van een gewezen zaakvoerder van twee Gentse vitrinebars. Hoewel het hof van beroep Gent hem strafrechtelijk had veroordeeld voor het niet aangeven van meer dan 102.000 euro aan cashstortingen op zijn privérekening, mocht de fiscus die gelden niet zomaar als bedrijfsleidersbezoldigingen belasten. De administratie leverde geen bewijs dat de bedragen afkomstig waren van de vennootschappen of verband hielden met zijn bestuursmandaat. De rechtbank laat de fiscus wel toe om een subsidiaire aanslag onder een andere kwalificatie voor te leggen.
Bron: Rb. Antwerpen 12 oktober 2026, nr. 24/2657/A. (opent in nieuw tabblad)
Niet-aangegeven contante stortingen op de privérekening van een zaakvoerder kunnen niet automatisch worden belast als bedrijfsleidersbezoldiging. Dat oordeelt de rechtbank van eerste aanleg Antwerpen in een geschil over ruim 102.000 euro aan cashstortingen bij een Gentse baruitbater. Het loutere feit dat een strafrechter de betrokkene veroordeelde wegens niet-aangifte van inkomsten, volstaat volgens de rechter niet als bewijs voor de fiscale aard van die inkomsten.
In juli 2012 werd de belastingplichtige zaakvoerder van twee vennootschappen die vitrinebars uitbaatten aan het Gentse Zuidkwartier. Na een gerechtelijk onderzoek veroordeelde het hof van beroep Gent hem tot een straf wegens het opzettelijk niet aangeven van contante stortingen op zijn privérekening. Het ging om 37.803,28 euro voor aanslagjaar 2013, 39.415,37 euro voor aanslagjaar 2014 en 25.130,46 euro voor aanslagjaar 2015.
De Bijzondere Belastinginspectie (BBI) belastte die bedragen vervolgens als bezoldigingen van bedrijfsleider. De fiscus beriep zich op het fiscale attractiebeginsel, dat alle voordelen en inkomsten die een mandataris uit zijn vennootschap verkrijgt als bezoldiging aanmerkt. Volgens de administratie gold dat ook voor gelden die een zaakvoerder zich eventueel ten nadele van de vennootschap heeft toegeëigend.
Geen bewijs van herkomst
De rechtbank van eerste aanleg Antwerpen verwerpt die redenering. Het gezag van gewijsde van het strafarrest beperkt zich tot de inbreuk op de fiscale aangifteplicht en doet geen uitspraak over de precieze aard van het inkomen. Het lag dus op de weg van de belastingadministratie om te bewijzen dat het effectief om bedrijfsleidersbezoldigingen ging.
Dat bewijs ontbrak. Uit het strafdossier bleek nergens dat de man de gelden had ontvreemd van de vennootschappen of dat de vennootschappen ze als beloning hadden toegekend. Bovendien vonden diverse cashstortingen al plaats in het voorjaar van 2012, terwijl hij pas in juli 2012 benoemd werd en er geen bewijs was van een feitelijk mandaat voordien. Het strafdossier wees er eerder op dat de betrokkene daarnaast persoonlijke economische activiteiten ontplooide in het bar- en prostitutiemilieu.
Omdat de fiscus zich vergiste in de kwalificatie, vernietigt de rechtbank de aanslagen. Wel blijft de zaak gedurende zes maanden op de rol ingeschreven zodat de administratie een subsidiaire aanslag kan voorleggen. Het bestaan van niet-aangegeven belastbare inkomsten staat immers vast door het strafarrest, waardoor enkel de kwalificatie moet worden rechtgezet.
Het vonnis herinnert eraan dat het attractiebeginsel voor bedrijfsleiders niet volstaat om om het even welke contante ontvangst van een zaakvoerder als bezoldiging te belasten: de band met de vennootschap moet concreet bewezen zijn. Een kwalificatiefout leidt echter niet automatisch tot een definitieve fiscale kwijtschelding wanneer het bestaan van de inkomsten al strafrechtelijk vaststaat, omdat de fiscus dan kan terugvallen op de techniek van de subsidiaire aanslag.
Dit artikel is gegenereerd met behulp van kunstmatige intelligentie, op basis van het originele brondocument: Rb. Antwerpen 12 oktober 2026, nr. 24/2657/A. (opent in nieuw tabblad) Lees meer over hoe we bij Ex Ante werken met kunstmatige intelligentie.