Cannabiskwekers kunnen ook veroordeeld worden voor voorbereidende handelingen

Een man die meer dan vijf jaar cel kreeg voor een cannabisplantage, betoogde dat voorbereidingshandelingen opgaan in het voltooide misdrijf. Het Hof van Cassatie verwerpt die stelling.

Ornate courtroom with gilded decorations and chandeliers

Foto: Thanh Ly (opent in nieuw tabblad) op Unsplash (opent in nieuw tabblad)

Korte samenvatting

Het Hof van Cassatie oordeelt dat een beklaagde voor eenzelfde cannabisplantage tegelijk kan worden veroordeeld voor zowel het voltooide misdrijf van cannabisteelt als voor de voorbereidende handelingen daartoe. Volgens het Hof verzet geen enkele bepaling in de Drugwet zich tegen deze dubbele schuldverklaring. Daarnaast bevestigt de strafkamer dat de weigering om een gevraagde werkstraf toe te kennen niet afzonderlijk hoeft te worden gemotiveerd. De redenen voor die weigering kunnen immers afdoende blijken uit de motivering waarmee een effectieve gevangenisstraf wordt opgelegd.

Bron: Cass. 20 oktober 2026, nr. 26/CAS/0295. (opent in nieuw tabblad)

Mag een strafrechter iemand voor eenzelfde wietplantage gelijktijdig veroordelen voor de teelt én voor het treffen van voorbereidingen? Het Hof van Cassatie beantwoordt die vraag bevestigend in een zaak rond een grootschalige cannabisplantage waarbij ook netbeheerders en drinkwatermaatschappijen als burgerlijke partij optraden.

De hoofdbeklaagde in het dossier was door het hof van beroep Antwerpen veroordeeld tot een effectieve gevangenisstraf van meer dan vijf jaar. De man werd schuldig bevonden aan zowel de kweek van cannabis als aan het stellen van voorbereidende handelingen met het oog op diezelfde kweek.

In cassatie voerde de beklaagde aan dat beide strafbaarstellingen uit de Drugwet elkaar uitsluiten wanneer ze betrekking hebben op dezelfde plantage. Volgens zijn raadsman wilde de wetgever met het strafbaar stellen van voorbereidende handelingen enkel situaties opvangen waarin het misdrijf nog niet voltooid is.

Cumulatie van misdrijven

Het Hof van Cassatie verwerpt die redenering uitdrukkelijk. De raadsheren oordelen dat geen enkele wettelijke bepaling belet dat de feitenrechter een beklaagde voor dezelfde feiten aan beide misdrijven tegelijk schuldig verklaart.

Daarnaast klaagde de eiser aan dat de appelrechters zijn vraag om een werkstraf niet afzonderlijk hadden gemotiveerd. Ook dat argument veegt het Hof van tafel: de wettelijke motiveringsplicht vereist geen opzichzelfstaande verantwoording. De redenen voor de afwijzing kunnen volstaan wanneer ze logisch voortvloeien uit de argumentatie waarmee een effectieve gevangenisstraf noodzakelijk wordt geacht.

Voor correctionele praktijkjuristen bevestigt het arrest dat voorbereidende handelingen en de uiteindelijke teelt zelfstandig naast elkaar kunnen blijven staan in de telastlegging. Bovendien hoeft een rechtbank die een verzoek om een werkstraf passeert geen afzonderlijke weigeringsgrond te formuleren, zolang de noodzaak van een zwaardere gevangenisstraf omstandig wordt gemotiveerd.

Dit artikel is gegenereerd met behulp van kunstmatige intelligentie, op basis van het originele brondocument: Cass. 20 oktober 2026, nr. 26/CAS/0295. (opent in nieuw tabblad) Lees meer over hoe we bij Ex Ante werken met kunstmatige intelligentie.